hoi, ik ben kiek en dit is het eerste bericht op mijn weblog.

ik ben...

• een meisje


• 12 jaar


• onwijs knap


• een bruggertje


• een gymnasiumleerling in den haag


• iemand met redelijk veel vrienden


• het zusje van een autist


• iemand die veel te veel praat en zo'n beetje elke les wordt dooorverwezen naar de conrector.

dan ben ik nog op een manier speciaal: alle leraren hebben ongelofelijk de pest aan mij, behalve onze mentor, want ik kan echt nooit mijn mond houden en of stilzitten/huiswerk maken. en toch stond ik op mijn eerste rapport een 9,8 gemiddeld. van alle vakken bij elkaar. dat is waarschijnlijk ook de enige reden dat ik nog niet van school gestuurd ben. ik heb namelijk het talent(ben er zeer dankbaar voor) te praten, in mijn schrift te tekenen, te smsen en te luisteren naar wat de leraar zegt tegelijk. maar goed, de leraren mogen mij dus absoluut niet. het lijstje waar ik volgens de conrector(echt een heel aardige vrouw) aan moet werken:

• minder praten


• minder rode kaarten halen


• de indruk wekken dat ik oplet


• stoppen met de slappe lach krijgen aan het eind van elke toets


• als de leraar mij iets vraagt niet reageren alsof ik hém de rode kaart kan geven, en niet andersom(voorbeeld: leraar: kiek, wil je ophouden met praten? Ik: dat je het vraagt, betekent dat dat ik ook nee mag antwoorden? Leraar: nee. Ik: o, nouja, waarom vraag je het dan? ander voorbeeld: ik heb een rode kaart gehaald omdat ik een vliegtuigje naar een klasgenoot gooide en moet mijn excuses aan gaan bieden. in het gesprek met onze leraar nederlands vraagt hij: heb je er wat van geleerd? ik: hoe je goede vliegtuigjes moet vouwen, meneer.)

ik word al niet goed als ik het lijstje zie, hoe kan ik ál die dingen veranderen? een gewoonte verleer je niet zo snel. maargoed, back to the story.

verder valt mij veel op van wat er om me heen gebeurt, en ik heb overal een mening over(die ik zoals je leest ook altijd geef). in deze blog ga ik die over alles wat ik(en anderen) bedenken opschrijven(en dan maar hopen dat ik hem in de klas voor me kan houden).

vandaag:

1. mag ik geen tv kijken


2. ben ik bij mijn vader(compleet afgesloten van buitenwereld+vrienden, snik)


3. moet ik leren voor een SO

dus om te beginnen...

vijf survivaltips om een dag zonder tv te overleven:

• ga wat nuttigs doen, msnen ofzo.


• bel een van je vriendinnen op en ga wat leuks doen.


• bekijk fimpjes op het internet.


• schrijf een blog


• ga naar de bios

maar stel je bent bij je vader(als je ouders gescheiden zijn) en daar is er geen internet, want zijn huis ligt in het een of andere afgelegen gat waar je de naam niet eens van weet, en je telefoon is leeg en jij bent je oplader vergeten. in het gat waar je vader woont is er natuurlijk geen telefoonverbinding en er is geen bus of trein. bovendien is het twee uur fietsen naar den haag, waar al je vriendinnen wonen. dan heb je dus geen zak te doen en ben je gedwongen om je huiswerk te gaan maken.

wat ik van internetloze dorpjes vind is wel duidelijk. we leven in 2009, elk normaal dorp hoort op zijn minst een internetcafe te hebben. maar dit gat dus niet. dan kom je aan bij probleem drie, leren voor een SO. want je moet toch iets doen. de SO die ik heb is latijn, en dat is egt het verfuckste vak wat er bestaat. waarom zou je in vredesnaam willen weten hoe je een normaal gesprek voert in een taal die alleen nog maar in medische termen gebruikt wordt. dat is toch pure tiijdverspilling, een vak leren wat je alleen nodig hebt als je dokter wordt, en dan ook nog alleen de woorden die je als dokter tóch nooit gaat gebruiken.

dit is titus. hij is blij. wat een totaal achterlijke zin. kijk, als je nou nog zou moeten leren: dit is titus. titus heeft twee ribben en een schouderblad gebroken. hij heeft ook een hernia, dan was het nog niet zo erg geweest, want stel dat ik toch ooit dokter wordt, dan hoef ik tenminste niet meer al die termen te leren. maar nee hoor. wij moeten teksten vertalen die vergelijkbaar zijn met het boekje maan, roos, vis. en dan niet alleen omdat het zinnen van hooguit drie vier woorden zijn, maar het heeft ook een net zo stompzinnige inhoud. en dan onze leraar latijn, hij mag mij echt niet (maar dat is volgens mij bij alle leraren het geval. ik schijn ongelofelijk irritant te zijn. nou ja, het zal wel) en hij kijkt met telkens heel eng aan, alsof hij aan me kan zien dat ik weer niet geleerd heb. maar dat alles gezegd hebbend is latijn tog het chillste vak van de school. ik hoef er nooit wat voor te doen (heb een italiaanse moeder dus spreek vloeiend italiaans, en italiaans en latiijn zijn echt bijna hetzelfde) de leraar is de enige leraar die het wat mijn persoontje betreft bij eng aankijken houdt (ik haal echt ongelofelijk veel rode kaarten) en hij heeft misschien wel door dat ik nooit huiswerk maak, maar zegt er nooit wat van.

misschien heb je inmiddels wel door wat voor iemand ik ben:

ik ben een herrieschopper, dat wel, maar het is niet onaardig bedoeld. het punt is dat ik mijn mond niet kan houden. heel veel leraren denken dat ik nooit stil ben omdat ik hen wil stangen, maar ik heb echt wel betere dingen te doen.

dit was het eerste deel van mijn blog. als je wil weten of het me gaat lukken om de eisen van de conrector te vervullen, blijf lezen

cliché einde...